دو سال گذشت

با تابستان روزگار عرق کردیم و با زمستان‌اش لرزیدیم. دو سال گذشت؛ گویی دو شب بود کوتاه به درازای دو قرن.

خروس خرفت

خروس خرفت می‌پندارد گر نخواند سحر نمی‌شود.

آزادی

گرچه آزادی را اخته کردید و عشق را عقیم؛ ما اما نه آنیم که کلام در دهان‌مان بماسد و نه آن کس که عاطفه در دل‌اش بپوسد.

تلی از ته‌سیگار

در کنار پنجره‌ای رو به دیوار، به تعداد تل‌هایی از ته سیگار، تیک تیک تنهایی‌اش را شماره می‌کرد.

دیوانه

در روزگاری که حتی مادران نیز، فرزندان دیوانه‌ی خود را تاب پرستاری ندارند، ما چه دیوانه بودیم که دل را از بر بیگانه‌ای دیوانه کردیم.

عینک

عینکم با صورتم قهر است و دودش به چشمم می‌رود.

کتاب‌های ناخوانده

مثل هزاران کتابی که خریدیم و نخواندیم، دیگران را دوست شدیم و دریغا دل ندادیم.

زخم‌های ویرانگی

هنوز زخم‌های ویرانگی التیام نیافته بود که درد‌های آباد شدن آغاز شد.

جوشانده‌ام را می‌خواستم

با صدایی که بوی شربت سینه می‌داد، اسمش را بارها سرفه کردم. جوشانده‌ام را می‌خواستم؛ اگرچه در خانه بود اما انگار نبود.

هرزگی

روزگاری عشق را هرزگی می‌خواندند، عجیبا که حال، هرزگی را عشق می‌دانند.